Mieszkamy pod Poznaniem i jeździmy tu przez cały rok. Jest płasko — to nie są Alpy i nikt nie udaje, że są. Ale jest woda, las i kilkadziesiąt kilometrów pętli, które da się złożyć na każdą pogodę i każdą ilość czasu.
Dąbrówka pod Poznaniem, 16 km od centrum. Stąd zaczynają się wszystkie pętle poniżej.
Wszystkie liczby to mediana z serii naszych przejazdów zapisanych w Stravie, nie plan z mapy. W nawiasie zakres — bo ta sama pętla raz wychodzi krótsza, raz dłuższa.
Pętla, którą jeździmy najczęściej — w samym 2026 roku ponad dwadzieścia razy. Wyjazd z Dąbrówki, dojazd do jeziora i odcinek tuż przy brzegu. Krótka, powtarzalna, dobra na dwie godziny po pracy.
Z Dąbrówki nad Jezioro Niepruszewskie, potem nad Lusowskie i z powrotem. Na koniec korzenie, krótki stromy podjazd i jedne z lepszych widoków w tej części Wielkopolski.
Rozwinięcie Dwóch Plaż o pętlę przez Ceradz. Więcej kilometrów, więcej polnych odcinków, ta sama logika: jezioro, las, powrót.
Sama leśna pętla, bez dojazdów nad wodę. Najkrótsza rzecz, jaką da się tu sensownie przejechać — dobra, gdy zostały dwie godziny i pada.
Wyprawa w stronę Stęszewa i Parku. Najdłuższy i najbardziej pofałdowany wariant w okolicy — pół tysiąca metrów przewyższenia da się tu uzbierać bez wyjeżdżania z Wielkopolski.
Wielkopolska jest płaska i nie ma co do tego złudzeń. Typowa pętla to 110–130 m przewyższenia na 27 km. Najbardziej pofałdowany odcinek, jaki znaleźliśmy, to brzeg Jeziora Lusowskiego — i wyprawa w stronę Wielkopolskiego Parku Narodowego, gdzie da się uzbierać ponad 500 m.
Mieszanka: drogi leśne, polne odcinki, kawałki asfaltu między wsiami. Po deszczu robi się ciężko i wolno — te same 27 km potrafi zająć o pół godziny dłużej.
Cały rok. Jeździmy tu w styczniu i w sierpniu; zimą wychodzi krócej i wolniej, ale wychodzi.
Ślady z naszych przejazdów w Stravie: